روزنوشت های جانبازی

با چشمانی نگران همه

علی — Sat, 13 Mar 2010 23:18:41 GMT

با چشمانی نگران همه

امروز صبح خدا توفیق داد به نیابت از همه دوستان و خوانندگان به ملاقات جانباز سرافراز حاج حسین آقا صفری رفتم

مدتی منتظر شدم تا ایشان را از بخش دیالیز بیاورند. بعد از جابجایی به اتاق محل بستری رفتم و به احوالپرسی از وضعیت جسمی پرداختم.

پس از تشریح وضعیت خودش از دغدغه هایش برای وضعیت بهداشتی و درمانی دیگر جانبازان سخن گفت.

حاج حسین با وجود همه مشکلات جسمی جدیدی که بر مشکلات سابقش اضافه شده و بعد از اینکه ۴ ساعت زیر دستگاه دیالیز بود همچنان مانند سابق با زبان صریح و بذله گوی خود سخن می گفت

صفری کمتر از خود سخن گفت بیشتر از نگرانی هایش در باره مشکلات و مسائلی که مخصوصا در زمینه بهداشت و درمان و وضعیت بیمارستانها برای جانبازان وجود دارد و در آینده پیش خواهد آمد.

از مشکلاتی که در روند درمان و وضعیت نامطلوب بیمارستانها، حتی بیمارستانهای خصوصی وجود دارد

از مشکلاتی که در هزینه کردن و بیمه جانبازان وجود دارد

از مشکلاتی که با بستری شدن یک جانباز خانواده او نیز درگیر آن می شوند

بقول خودش "من که جانبازی هستم که همه منو میشناسن این همه مشکل برای درمان وجود دارد وای بحال جانبازی که کسی را ندارد و دستش جایی بند نیست"

توصیه حاج حسین به همه دوستان جانباز این بود :

باید خود جانبازان بجنند و منتظر اقدام دیگران نباشند مسائل مربوط به خودش را بخصوص در زمینه بهداشت و درمان را با قاطعیت پیگیری کنند و کوتاه نیایند"

دیدار با معاون معلول رئیس جمهور اکوادور

علی — Thu, 11 Mar 2010 08:52:58 GMT

جانباز قاسم اویسی - تلفن زنگ زد. خانم محترمی از روابط عمومی بنیاد شهید بود. از من خواست در برنامه ای که در هتل استقلال تهران در تاریخ 16 اسفند انجام می شود شرکت کنم. گفتم برنامه چیست؟ گفتند دیداری است با یک معلول و یلچری که معاون رئیس جمهوراست.

شما ساعت 10 صبح در مقابل درب اصلی هتل آماده باشید و به محض رسیدن با این دو شماره تماس بگیرید تا شما را همراهی کنند. من هم پذیرفتم ساعت 9و55 دقیقه در محل مورد نظر حاضر شدم. هر چه تلفن زدم موفق نشدم با افراد مورد نظر تماس بگیرم. کمی ناامید شدم. تا اینکه یکی از شماره ها جواب داد. گفتند ساعت برنامه 10 و 30 دقیقه است. منتظر ماندم تا با من تماس گرفتند و بعد از مدتی وارد لابی هتل شدیم. چند تن از دیگر جانباز هم حضور داشتند.

بعد از مدتی معاون محترم رئیس جهمور اکوادور به جمع ما پیوست. چیزی که برای من جالب بود ایشان خودش نیز روی ویلچیر بود. هر کدام از ما ضمن معرفی خودمان در خصوص وضعیت جانبازی و مسائل دیگری صحبت کردیم. مترجم نیز که جوانی با هوش و مسلط در کارش بود حرف ها را رد و بدل می کرد.جانبازان شرکت کننده هر کدام واقعا" در زمینه ای نخبه بودند. یکی صاحب نمایشگاه و دارای مدال های متعدد جهانی در زمینه هنری بود، دیگری نقاش ماهر با دهان که البومی از کارهای خود را نیز به همراه آورده بود و به چندین زبان خارجی نیز از جمله زبان اسپانیایی مسلط بود. چیزی که برای معاون رئیس جمهور بسیار جذاب می نمود و از او سوال کرد چگونه با این زبان اشنا شده است؟

به هر حال هر یک از جانبازان به حق ، مناسب حضور در این برنامه بودند به جز خود من که انتخاب من هم تنها به اعتبار طرحی بود که در ارتباط با جانبازان انجام داده بودم. بعد از صحبت های ما معاون رئیس جمهور مسائلی را مطرح کرد. از اهداف سفرش به ایران، از دیدارش با رئیس جمهور آقای احمدی نژاد و مسائل هسته ای و اینکه برنامه هسته ای صلح آمیز حق ایران است. ازهمکاری اقتصادی ایران با اکوادور در زمینه نفتی و آبی گفت. می گفت کشور ما از پر آبی رنج می برد و کشور شما از کم آبی که دو کشور باید در این زمینه اقداماتی را انجام دهند. به شوخی یکی از بچه ها گفت ما به شما نقت می دهیم و شما به ما آب بدهید که ایشان گفت دنبال چنین برنامه ای هستیم!

ویژگی های جغرافیایی، جمعیتی، سیاسی و اقتصادی کشورش را برای ما بخوبی ترسیم کرد. اینکه داروین نظریه مکتب تکاملی خود را با حضور در اکوادور و در جنگل های آمازون با مطالعه روی انواع پرندگان و حیوانات طرح کرد! اینکه هنوز در اکوادر اقوامی منزوی از جامعه زندگی می کنند و حتی بدون هیچ پوششی در مناطقی از کشور ما زندگی می کنند و مایل نیستند به شیوه مدرن زندگی کنند و دولت اکوادور هم به شیوه زندگی آنان احترام می گذارد و حضور نژاد های مختلف در این کشور از جمله مطالبی بود که ایشان در خصوص کشورش مطرح کرد.

در انتها هم ایشان از وضعیت جسمی و اینکه از وضعیت جسمانی خود مدت ها در رنج بودم اما بعدها این واقعیت را پذیرفتم و و فهمیدم که جسم انسان در تکامل انسان عامل اصلی نیست، این روح انسان است که تعیین کننده است. در این جا بود که تصمیم خود را گرفتم و با تلاش و همت خود توانستم نظر مردم کشورم را به خود جلب کرده و برای دومین بار به عنوان معاون رئیس جمهوری اکوادور انتخاب شوم و تمام تلاش خودم را در راه کمک به افراد ناتوان از نظر جسمی بکار گیرم و یکی از اهداف دیدار من از ایران هم تعامل با افراد آسیب دیده از جنگ است، دیداری که می تواند در همکاری دوجانبه در این زمینه به ما کمک کند.

مسابقه ویلچر رانی جانبازان

علی — Sun, 7 Mar 2010 13:24:27 GMT

مسابقه ویلچررانی جانبازان بمناسبت سالروز صدور فرمان حضرت امام برای تاسیس بنیاد شهید

یادواره شهدا

شنبه 22 اسفندماه از ضلع غربی حرم حضرت امام (ابتدای عوارضی اتوبان قم)

در سالگرد فرمان حضرت امام (ره) برای تأسیس بنیاد شهید انقلاب اسلامی، مسابقه بزرگ ویلچر رانی ویژه جانبازان صبح روز شنبه 22 اسفند ماه هم زمان با سالگرد صدور این فرمان مبارک در حرم مطهر حضرت امام خمینی(ره) برگزار می شود.

"مصطفی پرکره" که خود از جانبازان 70 درصد قطع نخاعی است با اشاره به برگزاری این مسابقه در دو کلاس جانبازان قطع نخاع و جانبازان قطع عضو اضافه کرد: ثبت نام از شرکت کنندگان رأس ساعت 9/30صبح روز مسابقه در محل ضلع غربی حرم مطهر (ابتدای عوارضی تهران- قم) انجام می شود و سپس مسابقه ا زهمان محل به مقصد درب ورودی شبستان حرم آغاز خواهد شد.

مسئول برگزاری مسابقه بزرگ ویژه جانبازان افزود: این برنامه فرهنگی – ورزشی با حمایت و پشتیبانی بنیاد شهید منطقه 14 تهران و با حضور جمعی ا زمدیران بنیاد شهید و امور ایثارگران و مسئولان کشوری و شهری برگزار می شود.

پرکره در پایان گفت: به نفرات برتر هر دو کلاس قطع نخاع و قطع عضو جوایز نفیسی اهدا خواهد شد.

مشکلات زندگی یک جانباز ویلچیری

علی — Sun, 7 Mar 2010 13:17:28 GMT

خبرگزاری فارس: همسر یک جانباز 70 درصد گفت: خیلی وقت‌ها وقتی به تنهایی ویلچر همسرم را از پله‌ها بالا می‌برم، مردم فقط نگاه‌ می‌کنند؛ وضعیت شهر هم به گونه‌ای نیست که همسرم به راحتی با ویلچر در شهر تردد کند به همین خاطر هم معمولاً جای خالی او در گردش‌های خانوادگی خالی است

در شهر ما بار سختی‌ها و مشکلات یک جانباز ویلچری اول به دوش خودش و بعد بر دوش همسر اوست.

فاطمه هاشم‌زاده در گفت‌وگو با خبرنگار ایثار و شهادت باشگاه خبری فارس «توانا» اظهار داشت: همسرم معمولاً مجبور است برای انجام کارهای معمولی نیز از ماشین استفاده کند. برای اینکه شهر ما طوری شکل نگرفته است که یک جانباز ویلچری بتواند بدون کمک فرد دیگری در شهر تردد کند و استقلال عمل داشته باشد.
وی ادامه داد: به همین خاطر هم کارها را طوری به کمک بچه‌ها انجام می‌دهیم که همسرم مجبور نباشد از خانه خارج شود، وقتی می‌بینم او برای رفت و آمد در شهر عذاب می‌کشد، سعی می‌کنم طوری رفتار کنم و جایی بروم و برنامه خانه را طوری تنظیم کنم که او راضی باشد و کمتر اذیت شود.

*فرزندانم تا به حال با پدرشان سینما نرفته‌اند
هاشم‌زاده بیان داشت: برای تفریح‌های خانوادگی نیز مجبوریم گزینشی عمل کنیم و به جاهای به‌خصوصی برویم‌ مثلاً یک پارک نزدیک سه‌راه تهرانپارس است که نزدیک محل زندگی ما است؛ اگر بخواهیم با همسرم برای تفریح بیرون برویم، معمولاً به آن پارک می‌رویم‌ چون رفت و آمد ایشان با ویلچر در آن پارک راحت‌تر است.
وی اظهار داشت: بچه‌ها را نیز بیشتر با اردوهایی که مدرسه می‌گذارد یا گاهی با اردوهای علمی و تفریحی شهرداری به گردش می‌برم چون نمی‌توانند با پدرشان همه جا بروند از طرفی نمی‌شود بچه‌ها را از دیدن جاهای تاریخی و دیدنی محروم کرد.
این همسر جانباز 70 درصد گفت: مثلاً بچه‌ها تا به حال نتوانسته‌اند با پدرشان به سینما بروند‌ حتی یکی دو بار که بنیاد شهید هم دعوت کرده بود، نرفتیم چون ایشان نگران بود که سالن سینما پله داشته باشد و رفتن به آنجا برای او مشکل باشد و من و بچه‌ها اذیت شویم.

*‌جانباز که سلامتی‌اش را فدای راحتی ما کرده باید آسایش داشته باشد
هاشم‌زاده اضافه کرد: همیشه تلاش کرده‌ام تا شرایط برای آسایش همسرم مهیا باشد چون معتقدم ما که چهار ستون بدنمان سالم است و می‌توانیم روی پای خودمان بایستیم و هر جا که می‌خواهیم به راحتی برویم باید خدا را صدها بار شکر کنیم بلکه این جانبازها که سلامتی خودشان را فدای راحتی ما کرده‌اند باید حداقل در چهاردیواری خانه خودشان کمی راحت باشند.
این همسر جانباز 70 درصد بیان داشت: از بنیاد شهید 6 میلیون تومان وام گرفتم و درهای ورودی و سرویس بهداشتی را مناسب‌سازی کردم، مهندس ساختمان هم به‌زور همکاری ‌کرد ولی بالاخره انجام شد چون دوست داشتم راحتی ایشان را مهیا کنم.
وی افزود: بچه‌ها را هم طوری تربیت کرده‌ام که قدری در کارها کمکم می‌کنند‌ مثلاً گاهی که در خیابان احتیاج به کمک دارم، سریع سر ویلچر پدرشان را می‌گیرند و کمکم می‌کنند تا نگاه‌ها کمتر شود یعنی شهر و محل زندگی ما آن قدر وضعیت ایده‌آلی ندارد که جانباز ویلچری یا یک معلول با خیال راحت بتواند تنها در شهر تردد کند و سرخورده و شرمنده نشود. جانبازان خیلی روحیه حساسی دارند و از این مسئله همواره غفلت شده است.

*یک جانباز ویلچری نمی‌تواند به راحتی از مترو استفاده کند
هاشم‌زاده با اشاره به مشکلات تردد جانبازان و معلولان ویلچری در شهر اظهار داشت: فکر نمی‌کنم یک جانباز ویلچری اصلاً بتواند از مترو استفاده کند چون باید کلی بگردد تا آسانسورش را پیدا کند تازه اگر با وضعیت شلوغی مترو، بتواند وارد قطار شود.
وی گفت: طی این دو سال اخیر خوشبختانه برخی از پل‌های خیابان به پیاده‌رو وسیع شده و ویلچر به راحتی از آن عبور می‌کند و فکر می‌کنم فقط این مسئله قدری برای ما راحت شده است.
این همسر جانباز 70 درصد اظهار داشت: اوایل ازدواج‌مان در خیابان اتحاد زندگی می‌کردیم، مدتی سعی کردم کمتر همراه همسرم باشم تا اتکا به نفسش تقویت شود تا اگر در مواقعی من نبودم با مشکل کمتری روبه‌رو باشد؛‌ یک روز برای خرید از پیاده‌رو وارد خیابان ‌شد که چرخ ویلچرش به لبه‌های پل گیر ‌کرد و با صورت روی زمین افتاد و تا چند دقیقه کسی نبود که کمکش کند. وقتی با کمک یک پسر‌بچه به خانه آمد تا چند روز نتوانست حال عادی پیدا کند و حال روحی‌اش بد بود.

*وقتی ویلچر همسرم را از پله‌ها بالا می‌برم، مردم فقط نگاه می‌کنند
وی ادامه داد: خیلی وقت‌ها هنگامی که تنهایی ویلچر همسرم را از پله‌ای بالا می‌برم، مردم فقط می‌ایستند و نگاه‌ می‌کنند. خب همسرم هم ناراحت می‌شود و حاضر است در این محیط‌ها و جمع‌ها حضور نداشته باشد تا مشکلی پیش نیاید.
هاشم‌زاده افزود: اگر همسرم کار اداری داشته باشد، من باید با او باشم؛ می‌گوید در این شهر کسی که به داد من نمی‌رسد، فاطمه تو همراهم باش.
وی ادامه داد: یک بار که در وزارت بازرگانی کار داشتیم، درست یادم هست که ویلچر همسرم را 8 تا پله بالا کشیدم و هیچ‌کس به کمکم نیامد؛ انگار این رفتارم برای مردم جذابیت دارد و دوست دارند ببینند من چطور این کار را انجام می‌دهم؛ وزارتخانه که مناسب‌سازی شده نیست هیچ، نگهبانش هم می‌گفت ورودی دیگری نیست باید از همین جا بروید.
هاشم‌زاده گفت: بار دیگر که به آنجا رفتیم، نگهبان لطفی که کرد این بود که گفت می‌توانید از در پارکینگ بیایید اما ماشینش را بیرون پارک کند البته آنجا هم شیب خیلی تندی داشت.
وی اظهار داشت: فکر می‌کنم در زمینه کمک به معلول و جانباز واقعاً در جامعه ما فرهنگ‌سازی نشده است؛ در شهر ما بار سختی‌ها و مشکلات یک جانباز ویلچری اول به دوش خودش و بعد بر دوش همسر اوست.

مجلس ایثارگران مجلس واقعی ایثارگران نیست

علی — Sun, 7 Mar 2010 13:08:14 GMT

فاش نیوز- زمزمه هایی به گوش می رسد که بنیاد پذیرفته است این مجلس، مجلس واقعی ایثارگران نیست و باید انتخاب اعضای آن را به انتخابات فراگیر جامعه ایثارگری واگذارد.

اخبار غیر رسمی منتشر شده درپایان اجلاس پنجم مجلس ایثارگران حکایت ا زآن را دارد که بنیاد شهید ا زنظر اولیه خود درباره جایگاه مجلس فعلی عدول کرده و پذیرفته است که این مجلس نباید و نمی تواند به عنوان منتخبین جامعه ایثارگری تصمیم بگیرد.

جهت گیری جدید بنیاد وقتی ملموس تر می شود که به خروجی رسمی نتایج و مصوبات اجلاس پنجم مجلس موسوم به ایثارگران توجه شود؛ مصوباتی که به وضوح از دوگانگی در تصمیم ها حکایت می کند؛ از یک سواین مجلس به سیاق اجلاس های پیشین خود مصوباتی در زمینه های گوناگون امور ایثارگران از جمله طرح تشکیل صندوق ایثارگران، امکان استفاده از اماکن ورزشی برای خانواده ایثارگران و امثال آن دارد، و از دیگر سو در بیانیه رسمی هیات رییسه ازدولت تقاضا می شود هرچه سریع تر نسبت به تصویب اساسنامه مجلس اقدام کند که بایداین تقاضا را در جهت تسریع در تمهید و تدارک مقدمات برگزاری انتخابات تفسیر و تلقی کرد.

اگر چه انتظار جامعه ایثارگری از مجلس فعلی موسم به ایثارگران این بود که صریح تر و شفاف تر از آن چه در رسانه ها مطرح شد درباره جایگاه موقتی خود و تأکید بر انجام انتخابات موضع گیری کند، لیکن همین مقدار را باید به فال نیک گرفت و منتظر گام های بعدی برای اصلاح هر چه بیشتر مسیر حرکت مجلس به سمت اقدامات تأسیسی ماند.

ا زگوشه و کنار خبر می رسد برخی اعضای محترم مجلس موسوم به ایثارگران از تغییر موضع بنیاد ناراحت و دلخورند و معتقدند بنیاد نباید به علامت سئوال بزرگی که از سوی ایثارگران جلوی اعتبار و جایگاه مجلس فعلی قرار گرفته است مهر تأیید بزند. اما باید به این برادران عزیز یاد آور شد که بارکج هیچ گاه به مقصد نمی رسد و اکنون که مسئولان محترم بنیاد متوجه بنای ناصحیح این تشکیلات شده اند باید از آن استقبال کرد.

فراموش نکنیم ایده مجلس ایثارگران از جمله مطالبات دیرینه و برزمین مانده جامعه شریف ایثارگری بوده و هست و نباید با تصمیمات یک سویه دولتی و غیر مشارکت جویانه، این ایده مترقی و مفید به حال ایثارگران عزیز را به مذبح کشاند.

به عنوان اولین اقدام دراین حرکت اصلاحی پیشنهاد می شود متن اساسنامه پیشنهادی به دولت منتشر شود تا جامعه ایثارگری درجریان جزئیات برنامه ای که برای آینده مجلس ایثارگران درنظرگرفته شده است قراربگیرد.

در همین رابطه

تصریح زریبافان بر"مجلس مؤسسان"بودن مجلس موسوم به مجلس ایثارگران

یا من اسمه دواء و ذکره شفاء

علی — Thu, 4 Mar 2010 22:49:31 GMT

یا من اسمه دواء و ذکره شفاء

شنیده ایم برادر جانباز حسین صفری بدلیل وخامت حالشان در بیمارستان بستری شده اند

برای شفای این جانباز عزیز دست به دعا برداریم و امن یجیب بخوانیم

برادر جانباز حاج حسین صفری جانبازی که با وجود داشتن جراحت های متعدد و جانبازی از ناحیه چشم، پا و دست ها با تمام وجود پیگیر حل مشکلات جامعه ایثارگری بود و در احقاق حقوق از دست رفته این قشر از جامعه از هیچ کوششی دریغ نمی داشت و از این لحاظ حق بزرگی بر گردن جانبازان و ایثارگران دارد.

یارب به نسل طاهر اولاد فاطمه

یارب به خون پاک شهیدان کربلا

یارب به صدق سینه‌ی پیران راستگوی

یارب به آب دیده‌ی مردان آشنا

دلهای خسته را به کرم مرهمی فرست

ای نام اعظمت در گنجینه‌ی شفا

سعدی

فاش نیوز : حسین صفری در عرفان تنها مانده است

میلاد رسول خوبیها و مهربانی ها مبارک

علی — Wed, 3 Mar 2010 23:02:47 GMT

زاد روز ولادت خاتم نبوت و امام ششمین امام جعفر صادق مبارکباد.

ستاره ای بدرخشید وماه مجلس شد

دل رمیده ما رمیده ما را انیس و مونس شد

سوالات و ابهاماتی در باره مجلس ایثارگران

علی — Wed, 3 Mar 2010 22:53:14 GMT

سوالات و ابهاماتی در باره مجلس ایثارگران

متأسفانه مجلس ایثارگری هم در مرحله انعقاد و هم در ادامه فعالیت از ابتدایی ترین ضروریات یک حرکت اجتماعی نظام مند و اقناع کننده جامعه هدف بدور افتاده است. از این رو در سالروز تأسیس این مجلس و جلسه سالانه آن ، سئوالات و ابهامات اساسی برای اکثر قریب به اتفاق جانبازان و ایثارگران باقی است که از برادران و خواهران عضو این مجلس انتظار می رود پاسخ شفاف و قانع کننده ای به همرزمان خود ارائه کنند

شکل گیری مجالسی شبیه مجلس ایثارگران و جلب مشارکت و تعاون هر چه بیشتر گروه های اجتماعی در رتق و فتق مشکلات خودشان از امور مبارک و میمون است. در صورت تحقق واقعی مشارکت همه یا لااقل اکثر جامعه ایثارگری و شکل گیری و تداوم آن می تواند منشاء خیرات فراوانی هم برای مدیریت های مربوط و هم خود اعضاء آن گروه قرار گیرد.
اما متأسفانه مجلس ایثارگری هم در مرحله انعقاد و هم در ادامه فعالیت از ابتدایی ترین ضروریات یک حرکت اجتماعی نظام مند و اقناع کننده جامعه هدف بدور افتاده است. از این رو در سالروز تأسیس این مجلس و جلسه سالانه آن ، سئوالات و ابهامات اساسی برای اکثر قریب به اتفاق جانبازان و ایثارگران باقی است که از برادران و خواهران عضو این مجلس انتظار می رود پاسخ شفاف و قانع کننده ای به همرزمان خود ارائه کنند.
1. این نهاد چگونه مجلسی است که نه تنها غالب ایثارگران در انتخاب اعضاء نقشی نداشته اند، بلکه حتی از تشکیل آن هم بی خبرند و طراحان و مسئولان آن همچنان چراغ خاموش به پیش می روند.
2. براستی هدف از تشکیل مجلس چیست؟ پیش بدنبال جلب رضایت چه کسانی هستید. ایثارگران یا؟1؟1
گروه های جانبازی و آحاد جامعه ایثارگری تنها راه برون رفت از این وضع نابسامان و ناکارآمد مجلس ایثارگرآن را تعیین سازوکار و برنامه انتخابات فراگیر ایثارگری در سراسر کشورو تعیین زمان مشخص برای آن می دانند.
لذا انتظار می رود اعضاء محترم این مجلس تنها بعنوان مجلس مؤسسان در اولین جلس? سالانه با عمل به این وظیفه خطیر خود بیش از این موجبات نارضایتی جامعه ایثارگری را فراهم ننماید.

رئیس هیأت مدیره انجمن جانبازان نخاعی
محمود غیاثی

مجلس ایثارگری ایده خوب با عملکردی بد

علی — Tue, 2 Mar 2010 22:49:11 GMT

فردا سالگرد تشکیل دستوری تشکیلاتی بنام مجلس مشورتی ایثارگری است. مجلسی که رئیس آن را منتخب جامعه ایثارگری می داند البته انتخابی که اثر و نشانی از آن ندیدیم

در این رابطه در زمان برگزاری اولین نشست این مجلس مطلبی را با عنوان "مجلس شورای ایثارگران از فرمایش تا فرسایش" نوشتم.

اکنون در سالگرد تشکیل این مجلس بجاست یک بازنگری در عملکرد و جایگاه آن نزد افکار عمومی جامعه ایثارگری بشود تا معلوم گردد این مجلس ساختگی تا چه میزان در افکار عمومی ایثارگران از مشروعیت و مقبولیت برخوردار است.

مجلس مشورتی ایثارگری ایده خوبی بود که شهید شد

از سالها پیش در جمع برو بچه های ایثارگر و جانباز این ضرورت مطرح می شد که برای اصلاح وضعیت ایثارگران لازم است خود آنان در فرآیند تصمیم گیری ها دخیل باشد.

برای اجرایی شدن این نیاز و ضرورت، ایده ها و طرحهای مختلفی مطرح می شد و بعضا فعالیت هایی نیز صورت گرفته بود.

یکی از ایده های مطرح شده ایده تشکیل مجلس ایثارگری بود.

مجلسی که منتخب واقعی ایثارگران باشد و قدرت واقعی قانونگذاری در حیطه ایثارگری - یا ارائه پیشنهاد به مجلس شورای اسلامی - و نظارت بر عملکرد مسئولین بنیاد را داشته باشد

مجلسی که بعنوان نمایندگان واقعی ایثارگران ، مطالبات و خواسته های جامعه ایثارگری را تجمیع و تحدید کرده و تصویب و اجرایی شدن آنها را پیگیری کند.

اما تشکیل شتابزده و انتصابی مجلس مشورتی در دوران ریاست دکتر دهقان این سوء ظن را ایجاد کرد این مجلس بیش از آنکه مجلسی کارآمد برای حل معضلات جامعه ایثارگری باشد مجلسی تبلیغی و شعاری است.

حال که در سالگرد اجلاسیه مجلس ایثارگری قرار داریم بسیار بجاست اعضای محترم این مجلس با بازنگری در عملکرد خود پیش از هر چیزی باید در پی کسب مشروعیت درافکار عمومی جامعه ایثارگریی باشد.

امیدوارم مسئولین امر بجای انجام حرکات لوکس و نمایشی - با هزینه های گزاف- بطور واقعی در پی در افکندن ایده ها و طرحهای عملی ممکن و مفید برای حل معضلات انباشته شده جامعه ایثارگری باشند.

جامعه ایثارگری خود باید همت کند آنها ما را فراموش کرده اند

علی — Tue, 2 Mar 2010 22:02:58 GMT

«آنها ما را فراموش کرده اند»

یادداشت زیبای زیر از دوست گرامی ما آقای محمد حسن غلامعلیان:

به مختصر سخنان دراز می گویم! گله نکن آنچه هست درپرده راز می گویم !

جامعه ایثارگری اگر میخواهد زنده باشد و تبدیل به آثار باستانی و میراث فرهنگی نشود باید خودش همت کند

سلام برقامت رعنای انقلاب اسلامی که لباس ولایت برتن دارد وبه هیچ کجا وابسته نیست، سلام بردلیران ایران عزیز که پوزه دشمن را در مقاطع مختلف برزمین مالیدند وراه زاهدان شب وشیران شب وروز را چه زیبا پیمودند، سلام می کنم به تک تک همسنگرانم گه گذشت زمان، مویشان را سپید و درد و رنج، چهره شان را در هم کرده، عزیزان من روزهای پایانی زمستان است وسالی دیگر با بهاری دل انگیز در راه است. بیائید و بیائیم باور کنیم که رفتن و آمدن بالا نشینها نه تنها دنیای ما را خراب میکند بلکه قیامتمان را بر باد میدهد. جامعه ایثارگری اگر میخواهد زنده باشد و تبدیل به آثار باستانی و میراث فرهنگی نشود باید خودش همت کند . نهضت عاشورا را هر سال تکرار میکنیم تا بلا یی که بر سر واقعه غدیر خم آمد بر سر عاشورای حسین (ع) نیاید.

امروز پرسش این است : چند سایت و وبلاگ وروزی نامه درد دلهای شما را آن طور که هست درج می کنند؟
چند دولتمرد و مسئول فرصت میکنند تا دل نوشته های شما را بخوانند ؟
اگر گوش شنوایی بود ،اگر همت والایی بود، اگر ذره ای انصاف بود امروز پس از گذشت 21 سال از پایان دفاع مقدس نیازی نبود که بنده کمترین و تو رزمنده بهترین لب به شکوه و شکایت باز کنیم و از کمی ها و کاستی ها و بی اعتنایی ها و ............ گله کنیم .
شاید روزی که نباشیم باشند کسانی که حماسه هشت سال دفاع مقدس را گرامی بدارند و ار من و تو یادی جانانه بکنند . آن روز دیگر دغدغه مجلسیان و دولتمردان و مسئولین نظام نه در صد و حقوق جانبازی است ، نه پلاک معلولیت ، نه دولیتر بنزین دولتی، نه وام مسکن شش میلیون تومانیست ، نه واردات خودرو چهل میلیون
تومانی، نه طرح لایحه جامع خدمات ایثارگریست، نه شعار اقتصادی نه توسعه سیاسی نه برنامه فرهنگی نه دعوت به مناظره و نه مسائل دیگر که حتی فکر کردن به آن مصرف داروی مجروحان را بالا ببرد .

فراموش نکنیم که یک عده شدند اصحاب صحنه و یک عده شدند اصحاب سفره .......